Legenda głosi, że w starożytnych Chinach podczas jednej z bitew ranny został pewien żołnierz – grota strzały wroga zraniła go w bark. Po bitwie rana się zagoiła, jednak dokuczliwy ból pozostał. W kolejnej bitwie, ten sam wojak, został ponownie ugodzony strzałą, tym razem jednak grot wbił się w udo. Zaskakującym zarówno dla rannego jak i lekarza okazał się fakt, że po zranieniu nogi, ból w barku całkowicie ustąpił. Zdarzeniu przyglądał się inny żołnierz, który zmagał się z ciągłym bólem spowodowanym sztywnością barku. Zawiedziony brakiem skutków we wszystkich stosowanych terapiach, poprosił lekarza opatrującego nogę uzdrowionego żołnierza, o wbicie strzały dokładnie w to samo miejsce na nodze licząc, że i u niego ból barku ustąpi. Ku wielkiemu zaskoczeniu wszystkich dolegliwości i w tym przypadku zniknęły. Medyk zafascynowany niezwykłym odkryciem rozpoczął skrupulatne badania na ten temat, odkrył również, że zamiast stosowania niebezpiecznych strzał, można używać z identycznym skutkiem igły, których niewątpliwą zaletą była precyzyjność i nie pozostawianie dużych ran. Z czasem zaczął kojarzyć miejsca na ciele, dzięki którym ustępował ból w innych punktach. Taka jest legenda, a co mówią fakty?
Obecnie akupunktura jest uznawana za najstarszą metodę terapeutyczną. Źródła naukowe podają, że dzisiejsza akupunktura wywodzi się od metody Tcha-Tchin, która powstała już w trzecim tysiącleciu przed naszą erą. Wówczas do zabiegów stosowano ostre kamienie, kości czy ówczesne „igły” wykonane z bambusa. W kolejnych wiekach wraz z rozwojem cywilizacji stosowano igły z brązu, żelaza i stali. Był również okres, kiedy wykonywano igły ze złota i srebra, jednak przywilej korzystania z nich należał jedynie do cesarzy i ich rodzin. Niezależnie od materiału z jakiego wytwarzano igły, terapia ciągle się rozwijała, dając nam możliwość korzystania z niej w obecnych czasach.